پریوش و آتش

          چون هوای یک روز لطیف صبحگاهی،خورشید را چون حلقه ای زر بر گوش خود آویخت

 و ستارگان مانند قطره های جیوه در برابر آتش آفتاب سوختند ،مجنون رمیده دل

بیقرار همچون جیوه،با دوستان خویش به سوی دریای لیلی رهسپار شد.

او سرود خوان و غزلگویان خود را به کوی یار رساند و مست و شیدا به سوی سراپرده او دوید.

لیلی ماه روی در سراپرده نشسته بود و در به روی خود بسته بود.در این هنگام

 مجنون در حسرت دیدار لیلی اندوهگین بودو لیلی در آرزوی دیدار مجنون

نوحه خوان:

                                           لیلی ز خروش،چنگ در بر

                                          مجنون چو رباب،دست بر سر

                                          لیلی نه،که صبح گیتی افروز

                                        مجنون نه،که شمع خویشتن سوز

                                                لیلی بگذار!باغ در باغ

                                           مجنون؟ غلطم،که داغ بر داغ

                                          لیلی چه سخن؟پریوشی بود

                                          مجنون چه حکایت؟آتشی بود

                                            لیلی دم صبح پیش می برد

                                            مجنون چو چراغ صبح می مرد 

                                          لیلی ز درون،پرند می دوخت

                                         مجنون ز برون،سپند می سوخت

                                             لیلی سر زلف شانه می کرد

                                            مجنون در اشک دانه می کرد

     آن دو دلداده یک چند از بیم دیگران از دور به دیداری خرسند بودندو اینگونه غریبانه

می سوختند و می ساختند.اما گردش روزگاربه زودی کار را به جایی رساندکه این

دیدار کوتاه نیز دیگر میسر نشد... .

                                         


 

نوشته شده توسط یکی در یکشنبه 1389/12/08 ساعت 15:13 موضوع پل و عشق | لینک ثابت